به غیر اینکه ؛ شما بعنوان فرزند آقای دکتر سید محمد رئیسیان – از مشاهیر پزشکی و چهره های شریف و ماندگار این استان – هستید ؛  چطور شد که به فکر بزرگداشت حرفه پزشکی افتادید ؟! 

با تشکر از نظر لطفتون ،  البته که قرار گرفتن در فضای تربیتی هر خانواده ای تاثیر زیادی در اعضاء آن دارد اما باید گفت که این ایده ، یکی از صدها  ایده ای است که می توان  نزد اکثر  فعالین فرهنگی  متصور شد !    خلاء  ” فرهنگ  قدردانی ” در   جامعه از حد و مرز”   ملموس بودن ” گذشته ،  و به مرحله بحرانی ”  آسیب و جایگزینی ارزش  ها  با  ضد ارزش ها”   رسیده  و  قدر دانی  از خادمان جامعه،  یکی از این ارزشهاست !.   باور شخصی بنده این هست که باید این حرکت های فرهنگی پیشتر صورت می گرفت  . این خود یک بازیابی  و احیای ارزش ها و به نوعی  ” بازگشت به خویشتن ”  هست .   مقاومتی طبیعی هست که  در مقابل  افول فرهنگی  در باب  ” داشته های ارزشمند ملی  ” و  ” نسیان نسبت به آموزه های  دینی”  صورت می گیرد  !

گشودن  بحث در این زمینه  و به عرصه کشاندن دغدغه های دلسوزان فرهنگ دوست ، از جمله وظایف موسسات فرهنگی و هنری هست که با  توجه به در اختیار داشتن مجوز موسسه ره پویان اندیشه هنر به مدیر مسئولی بنده حقیر،  بر آن شدیم که این حرکت فرهنگی رو پی گیری کنیم . 

نکوداشت 1

   از زندگی پدر خود – دکتر سید محمد رئیسیان –که به سبب مردمی  بودن ازجایگاهی ویژه درنزداهالی منطقه  برخوردارند ،  شرح مختصری بفرمائید.

   فقط از این نظر به  سوال شما جواب می دهم که به لحاظ نسبی و عاطفی و خانوادگی به ایشان نزدیک هستم  وگرنه  مردم رودسر کاملا با روحیات و روش و منش ایشان آشنایی دارند !

دکتر سید محمد رئیسیان ، بعد  اتمام دوره متوسطه  در رودسر ؛ برای ادامه تحصیل به انگلستان رفتند و دیپلم  رو از آکسفورد دریافت کردند و بلافاصه موفق به کسب پذیرش از دانشگاه دولتی دوبلین – ایرلند جنوبی در رشته پزشکی عمومی  شدند که یکی از دانشگاههای  برتر  دنیا محسوب می شود   که در برخی رشته ها جزء ۱۰ دانشگاه برتر دنیاست .  بعد از فارغ التحصیلی مشغول طبابت  در بیمارستانهای ایرلند جنوبی  (  بیمارستان اعصاب و روان و همچنین بیمارستان زنان ) بودند . ایشان در حالیکه  بخش اعظم دوره تخصص زنان را بانجام رسانده بودند به منظور رسیدگی به خانواده و  والدین مسن خود ؛ در سال ۴۹ به ایران برگشتند واز سال ۵۰ تا به حال در مطب شخصی خود در حال طبابت اند  .

 در کنار طبابت ، ایشان نسبت به تاریخ ایران بسیار علاقه دارند  و نظرات خودشون را  در مورد مسائل اجتماعی و سیاسی   با دو معیار و دو بال ”  منافع  ملی”  و  ” آموزه های مذهبی ”  تراز و تنظیم می کنند .

یک جمله معروفی دارند که برایمان تکرار می کنند :   ” همانطور که فرزند می تواند هم پدر خود و هم مادر خودش را  به یک اندازه دوست داشته باشد ، ما هم می توانیم هم وطن خود و هم دین خودمان را  یکسان دوست بداریم و دوست داشتن یکی ، منافاتی با  علاقه نسبت به دیگری ندارد ! ” 

ایشان  یکی از   همراهان و دوستان  فیلسوف بزرگ ”  برتراند راسل ”  در مبارزه با جنگ آمریکا علیه ویتنام و   جزء محدود  یاران رهبر بزرگ ملی- مرحوم دکتر محمد مصدق – بودند که بعد از کودتای  ۲۸ مرداد با وی  در ارتباط و مکاتبه بودند .  فعال  سیاسی ضد رژیم پهلوی که سابقه بازجویی  توسط ساواک بعد از مراجعه به کشور را  در  رزومه خود دارند .ازانقلابیون سرشناس تا پایان پیروزی انقلاب اسلامی سال ۵۷ بودند که  هیچگاه تمایلی به داشتن پست و مقام در هیچ مرحله ای  از زندگی  از خود نشان ندادند . ایشان مدتی  را هم در جبهه جنگ تحمیلی در منطقه گیلان غرب استان کرمانشاه بعنوان پزشک حضور داشتند .

انسانی بسیار رئوف که   گنجینه ای از تجربه  بوده که  صبر و گذشت  و مدارا را  نه  در شعار بلکه  در عمل  از خود نشان داده اند و به عشق ”  سربلندی نام وطن ”  همچنان شیفته  و  عاشق ” خدمت بدون منت به ملت خود”  هستند  .  

نکوداشت 2nekoodasht4

 آیا  هیچ نهاد و ارگان دولتی در هزینه های مراسم نکوداشت  شریک بود ؟

به هیچ وجه ! تا به این تاریخ  حتی یک ریال هم از هیچ مرکزی پرداخت نشده است !  و   این مراسم بصورت کاملا شخصی و تا اندازه  محدودی کمک های مردمی که قابل تقدیر و تشکر هست ؛  تامین هزینه شده است !

 آیا هیچ نهاد مدنی و افراد خیر دیگری در این نکوداشت شریک بودند ؟  

  اصلی ترین تامین کننده هزینه ها ، شخص دکتر سید محمد رئیسیان بوده  ، اما  باید ذکر شود که مبلغ ۲۰۰ هزار تومان  ( از طرف یکی از بازاریان معتمد و خیر ) و  مقداری موز و شیرینی   ( از طرف دو تن دیگر از بازاریان معتمد و خیر )  و  یکی از پزشکان حاضر در مراسم  دریافت شد  که  تشکر و قدردانی مان را  یکبار دیگر اعلام می کنیم .

 هزینه این مجلس بزرگداشت چقدر بود ؟

 حدود سه میلیون  تومان .

 آیا سخنران این بزرگداشت را شما بعنوان مدیر  انتخاب کردید ؟  آیا مطالب سخنران از پیش با شما هماهنگ شده بود ؟

بجز  ریاست اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی رودسر  برای خوشامد گویی  و دکتر سید محمد رئیسیان که  آمادگی خود رو برای  بیان مطالب خودشان اعلام کرده بودند  ،  دیگر مسئولین و علاقمندان به سخنرانی  به طور  صد در صد مشخص نشده بودند و  قرار بر این بود که از مسولین حاضر در سالن برگزاری نکوداشت  و سخنران ها  برای سخنرانی  حداکثر ۵ دقیقه ای دعوت به عمل بیاید. در مورد مطالب سخنرانی ، واضح است که بنده اطلاع دقیقی از متن آنها نداشتم مگر بر حسب آشنایی که با  روحیات پدرم داشتم حدس  نزدیک به یقین داشتم که چه مطالبی از طرف ایشان می تواند  مطرح شود که در برگیرنده :  نصایح و وصیتی که به پزشکان جوان و همکاران خود داشتند و در عین حال تمایل شدیدی برای نام بردن و یاد کردن پزشکان رودسری داشتند که تا جائیکه می توانستند چنین نمودند  !    

آیا از طریق اداراتی نظیر فرمانداری  یا اداره ارشاد اسلامی مرحله بندی خاصی طراحی شد و یا اینکه تمام مراحل مد نظر شما توسط خود شما طراحی شد ؟

 طراحی و زمان بندی مراحل توسط شخص بنده آماده شده بود و با توجه به الزامی که فرمانداری رودسر کرده بودند ،  ریز تمام برنامه های مد نظر  – ازجمله  سخنرانان ، گروه موسیقی ،نمایش ، اهداء لوح تقدیر  با ذکر زمان  تقریبی برحسب دقیقه  طی نامه ای ،  چند روز قبل از مراسم  به فرمانداری رودسر  کتبا اعلام شده بود .

 مشکلاتی که در حین انجام این  امر خیر که با آن مواجه شدید چه بود ؟

 هدف از برگزاری ” نکوداشت ” احیای فرهنگ قدردانی در جامعه بوده و صرفا نیتی فرهنگی مد نظر بوده است.  یکی از عمده ترین موانع و مشکلات که در حین انجام این طرح با آن مواجه شدیم  ” عدم باور  و پذیریش  ”  انجام کار فرهنگی  ، بوده و هست .   این موسسه    فارغ از   هرگونه تمایلات قومی و قبیله ای ، جناح گیری سیاسی ، عقده گشایی شخصیتی ، شیطنت  سیاسی  ،  و یا  بهره برداری و سود و منفعت مادی  یا  اقتصادی  …  ،   قصد و غرضی به غیر از ارئه و احیای فرهنگ اصیل ایرانی – اسلامی ،  در خیال خود ندارد .  فضای توهم توطئه ؛ کار فرهنگی رو زمینگیر کرده  و راهی جز ”  باور  کار فرهنگی ”  برای شروع کار نمی توان متصور شد   . متاسفانه در حین انجام و تکمیل این کار فرهنگی ؛  تنگ نظری ها ، تهمت ها ،  کج و بد اندیشی های سهوی و عمدی و نهایتا ”  کارشکنی های”  بسیاری تجربه کردیم .  وجود آفت ” شک و تردید ”  از یک سو  و ” عدم آشنائی و عدم  تمایل به  بروز رسانی  ”  تصمیم گیران شهری از سوی دیگر ، باعث کندی و در بعضی  مواقع رکود و  ایستائی ایده های ناب شده  ، و در صورت عدم اتخاذ تصمیمات جدی ،   سر خوردگی   و به حاشیه رانده شدن بسیاری  از جوانان پویا و مشتاق را سبب خواهد شد .

موسسات فرهنگی و هنری در شهرهای بزرگ و مراکز استانها ، کاملا شناخته شده اند و اهمیت ویژه ،  و جایگاه  مشخصی نزد نهادها ، ارگانها و ادارات دولتی و خصوصی  پیدا کرده اند ، اما در شهر های کوچکتر نیازمند  :  تبیین وتعریف و  معرفی  وظایف ،  و شرح حوزه اختیارات و جایگاه رسمی و قانونی این موسسات  در عرصه انجام و عملیاتی کردن پروژه های فرهنگی و هنری   میباشد .   فلذا ،  خلاء  چنین موسساتی در شهرهای درگیر  مشکلات فرهنگی ،  ملموس تر به نظر میرسد ؛ چرا که   اصل وجودی این موسسات که بر مبنای  پر کردن کمبودهای برنامه های فرهنگی و هنری جامعه اند ؛   دچار آفت ”  شک و تردید  ” است !

در مورد اجرای برنامه ها ؛  متاسفانه  این  یک واقعیت است که جمعیت حاضر در جلسه  سر ساعت در سالن حضور نداشتند ( البته برخی دوستان قبلا  این مطلب رو به من هشدار می دادند که باید تاخیر اجباری اعمال شده توسط شرکت کنندگان در برنامه رو  باید در نظر داشت ! )  و این شروع با تاخیر این چنین مراسمی باعث خستگی آن عده ای شد که سر ساعت در سالن حاضر بودند !!!

ثانیا :  تعداد کثیری از حاضران به مجری ( جناب آقای رحمتی ) و بنده  تاکید می کردند و فشار می آوردند که بعنوان سخنران باشند در حالیکه همانطور که ذکر شد تمامی مراحل و ریز برنامه ها الزاما  باید قبلا به فرمانداری اعلام می شد مضافا اینکه اگر فردی  در نظر دارد که  در چنین نکوداشتی  سخنرانی کند واضح است که می بایست  حداقل چند روز زودتر به بنده اعلام کند نه اینکه با دیدن حضور فرهیخته گان و مطمئن شدن از حضور مردم به تکاپو بیافتد !!!

 چرا از سخنرانی که مسلط به مسائل پزشکی باشد در این بزرگداشت استفاده نکردید ؟

البته شخص دکتر رئیسیان ، یک پزشک با سابقه هستند اما باید ذکر کنم یکی از برنامه های نکوداشت این بود که از آقای دکتر جعفر طلوعی – پیشکسوت  پزشکی رودسر  بعنوان سخنران استفاده کنیم و این  مطلب در ریز برنامه ای که چند روز قبل از نکوداشت  به فرمانداری ارسال شده  کتبا ذکر شده بود که  ایشان هم  یکی از سخنرانان هست اما بدلیل طولانی شدن سخنرانی ها  از این بخش  صرف نظر کردیم .

در ضمن ، این نکوداشت  یک برنامه فرهنگی بوده  و نه یک  کنفرانس یا سمینار تخصصی  ! . هم پزشک و هم غیر پزشک دور هم جمع شده بودند  و یکی دیگر اهداف نکوداشت هم  این بوده که پیوند بین پزشکان  و جامعه  برقرار کنیم  که تا اندازه زیادی موفق شدیم .   

 آیا برگزاری این نکوداشت در رودسر را موفقیت آمیز یافتید ؟ و آیا به اهداف فرهنگی  خود رسیدید ؟

 در یک کلمه  بله !   موفقیت آمیز از  این جهت که موفق به برداشتن اولین گام شدیم هرچند سخت  .   نمی توانیم ادعای اجرای مطلوب  و ایده آل  داشته باشیم ، اما به جرات می توان گفت که ،  حاصل  تلاش  هایمان  را  میتوان ” گردهمایی  محترم  و  شایسته ای ”   نامید  که مشابه آن ،   حداقل در ناحیه گیلان ،  تا به حال  به ثبت نرسیده است . موفقیت  آمیز از این جهت که پزشکانی که بیش از ۳۰ سال به رودسر سری نزده بودند دوباره به این شهر آمدند  و آن هم نه بخاطر گردش و تفریح،   بلکه برای شرکت در یک گردهمائی فرهنگی ابتکاری و  نوینی  آن هم از نوع ” قدردانی ” ! ما مفتخر به برداشتن  اولین قدم  جهت  برگزاری چنین نکوداشتی  در رودسر هستیم .  این بار ، اراده بر این استوار بوده که از خادمان  حرفه پزشکی یادی کنیم ؛ امیدمان بر آن است که اراده ای دیگر پا گیرد  تا از دیگر خوشنامان حرفه های دیگر نیز یادی شود .

 انتظار داریم  دیگر فعالین فرهنگی شهر  نیز در آینده ، اقدامات مشابه در دستور کار خود قرار دهند ، در این صورت آمادگی خود را جهت ” در اختیار قرار دادن تجربیات خود ” نزد آن عزیزان نیز اعلام می کنیم .

 و سخن پایانی ؟

برگزاری نکوداشت حرفه پزشکی  تلنگری بود  برای به  حرکت در آوردن  دلسوزان فرهنگ دوست  شهر . چرا  که  عقیده برآن است که صرف دلسوزی کافی نیست و در این راه ؛ حضور فعال  و قدردانی  از زحمات ،   یکی از ابتدائی ترین وظایف جامعه  فرهنگی و اندیشمند جامعه  است .    در پایان تاکید می کنم ، ” شرط لازم  ونه  کافی ” برای تاثیر گذاری  چنین حرکت فرهنگی  تداوم و تکرار  آن است تا  به مرور نواقص و کمبود های فرهنگی  برطرف گردد  و    آنچه مطلوب نظر  آن ”  یگانه دوست ”  هست؛  برآورده گردد .